3. Help ik laat los!

Tijdens de eerste sessie zijn we meteen aan de slag gegaan met het ‘grootste probleem’: wandelen.
Lola schiet echt alle kanten op, sleept je mee, loopt op twee achterpoten om nog sneller te kunnen gaan en als het meezit joelt ze ook nog naar wandelaars, fietsers en auto’s. Een feestje… Maar niet echt.

We zijn rustig begonnen. We hadden het grote geluk vanuit het vakantiehuis direct een pad door de weilanden te kunnen nemen. Eerst maar eens kijken wat de gewoontes zijn. Cathleen heeft Lola aan een 2 meter lijn lopen. En ik merk dat ze voor de zekerheid twee musketons aan het tuig vastmaakt. Mocht de één losschieten, dan zit Lola nog vast aan de ander. Deze angst is ontstaan doordat Lola een keer onder de struiken dook en er een musketon losschoot en Lola opeens, ongepland, los rondrende.

We gaan lopen. Ik heb Cathleen gevraagd niet te veel naar Lola te kijken, goed bij zichzelf te blijven en een rustig tempo aan te houden. Nou, dat is makkelijker gezegd dan gedaan…. Lola rent voor haar langs, schiet op haar achterpoten, rent weer naar links en wil maar één ding: voorwaarts. Er is geen enkel contact, het is ieder voor zich. En voor de baas vooral: hoe blijf ik overeind?

Na een stukje lopen stel ik voor een 5 meterlijn aan het tuig van Lola te koppelen. Ik wil kijken of Lola met meer ruimte en vrijheid rustiger wordt. Direct voel ik spanning opkomen. Bij Cathleen.
We overleggen even, want het is belangrijk dat het voor de baas goed voelt, dat we iets doen waar ze vertrouwen in heeft. En ja, ze gaat er voor. Ik klip de 5 meter aan het tuigje en vraag Cathleen haar 2 meter lijn los te laten. En wauw… daar gebeurt heel veel. Voor de baas. Want nu moet ze de controle loslaten. Lola binnen 2 meter bij haar hebben geeft haar het gevoel controle te hebben. En Lola nu 5 meter geven, meer vrijheid, blijkt heel spannend. Maar ze doet het. En ze neemt de 5 meterlijn van me over. We wandelen rustig verder, ik blijf naast haar, vertel steeds wat ik zie gebeuren. We geven Lola alle ruimte, ze gaat de weilanden in, rent van links naar rechts, snuffelt, snuffelt eindeloos. Ze kan haar alertheid laten gaan, is met hondenzaken bezig. En er komt ontspanning, genieten, vertrouwen. Het hevige trekken is niet verdwenen, maar er is ook tussendoor een slappe lijn! En Cathleen…. Zij laat háár hevige angst los.

2. Wie ben jij?

Cathleen en Lola zijn gearriveerd in hun vakantiewoning. Bij mijn binnenkomst schiet Lola weg. Haar hele houding is gespannen, zeer alert, klaar om verder weg te schieten bij een minste beweging van mij. En tóch wil ze heel graag dichterbij komen. We gaan zitten en Lola komt direct aan mijn schoenen ruiken. Dat vind ik een goed teken. Ik besluit haar de ruimte te geven en blijf rustig zitten. Dan wordt mijn broek geïnspecteerd en warempel al heel snel mijn handen. Ze durft haar poten op mijn benen te zetten en gaat vervolgens mijn gezicht afsnuffelen. Ook mijn haren en oren worden meegenomen. Zelfs bovenop mijn hoofd wordt druk gesnuffeld. Ze werkt zeer intensief en vol overgave. Geweldig, ze zit helemaal in haar ontdekkingsreis. Ik blijf bij mezelf, heb geen intentie om haar aan te halen en zit rustig waar ik zit. Ik wil niet onverwachts bewegen, want dan kan ze schrikken. En dan komt ze weer terug naar mijn gezicht, legt een poot op mijn schouder en het ijs is gebroken.

Waarom zo’n uitgebreide besnuffeling? Ik vind het heel belangrijk dat een hond de tijd krijgt tijdens een begroeting om te doen wat voor hem of haar belangrijk is. Zeker een hond die nogal wat heeft meegemaakt in haar leventje. Het gaat hier immers niet om mij, het gaat om haar. Dat zij zich veilig voelt bij hetgeen er gebeurt en de mensen die er zijn. Dat doe ik nu door haar de ruimte te geven en te laten snuffelen. En doordat ze zelf de afstand kan bepalen en het tempo van nader tot elkaar komen, krijgt zij de ruimte haar eigen grenzen aan te geven. Wat weer een stapje is in haar zelfvertrouwen. Het is zo mooi om te zien dat het werkt. Zo iets eenvoudigs en er ontstaat meteen rust. Net alsof er een knopje omgaat.